Fandom

Autobusopedia Warszawska

Solaris Urbino 15

112stron na
tej wiki
Dodaj nową stronę
Komentarze0 Udostępnij

Solaris Urbino 15 to konstrukcja całkowicie niskopodłogowa, powstała ze szczególną uwagą na wymagania polskiego rynku. Stylistykę nadwozia i wnętrza autobusu opracowała firma zewnętrzna. Uzyskano bardzo futurystyczny wygląd, na który składały się rzędy reflektorów soczewkowych w srebrnej ramce, duże okna boczne, niskie zawieszenie i zaokrąglone krawędzie dachu. Cechą charakterystyczną Urbino stały się właśnie owe zaokrąglone krawędzie oraz obniżona z prawej strony dolna linia szyby przedniej. Dostęp do wnętrza zapewniały szerokie, silnie przeszklone, dwuskrzydłowe drzwi. Wewnątrz znalazło się 40 miejsc siedzących oraz, zgodnie z danymi producenta, 118 stojących (choć jest to wartość zawyżona). Do napędu wykorzystano rzędowy silnik MAN D0826 L0H 18, o mocy maksymalnej 191 kW i maksymalnym momencie obrotowym równym 1000 Nm, spełniający normy czystości spalin Euro II. Jednostkę napędową zamontowano w lewym tylnym narożniku pojazdu. Napęd z wału korbowego przekazywany był na sprzęgło hyrdokinetyczne, w zintegrowanej w obudowie z automatyczną skrzynią biegów. W zależności od serii zastosowano skrzynię ZF Ecomat bądź Voith Diwa. Obie z nich posiadają zintegrowany zwalniacz, wytracający energię hamowania, wspomagający zasadniczy układ hamulcowy. Wałek wyjściowy skrzyni biegów połączono wałem napędowym z portalowym mostem napędowym. Układ napędowy znalazł się w zabudowie wieżowej, po lewej stronie, w tylnej części pojazdu. Na końcu lewej ściany zamieszczono pokaźnej wielkości chłodnicę. Dla poprawy estetyki kratę wentylacyjną chłodnicy, umieszczoną w linii okien, pomalowano na czarno. Poprzez zastosowanie zwiększonej do 2,55 m szerokości nadwozia i odpowiednie skonstruowanie nadkoli uzyskano niespotykanie przestronne wnętrze, o szerokich przejściach między nadkolami. W środku dominowały barwy: szara, srebrna i biała. Do wentylacji posłużyły wyciągi dachowe, klapy dachowe oraz uchylane górne partie szyb. Na ogrzewanie przestrzeni pasażerskiej składały się nagrzewnice nadmuchowe oraz grzejniki konwektorowe połączone z układem chłodzenia silnika, zamontowane wzdłuż ścian. Kabinę kierowcy wyposażono w odzielną nagrzewnicę, umieszczono w niej również sterownik ogrzewania firmy Bürkert. Przedział kierowcy wydzielono z tyłu ścianką, a od boku - drzwiczkami z tworzywa z wysoką szybą i półką do sprzedaży biletów. Fotel kierowcy posiadał pełną regulację położenia i wysokości, również położenie pulpitu sterowniczego z wyświetlaczem ciekłokrystalicznym ulegało regulacji. Autobus wyposażono w system ABS, zabezpieczający blokowaniu kół przy hamowaniu oraz w ASR, zapobiegający poślizgowi kół przy ruszaniu i pokonywaniu stromych podjazdów. Nietypowym elementem pierwszych solarisów było nisko zamocowane lewe lusterko. Wraz z ostatnią dostawą Neoplanów N4020 w grudniu 1999 roku dostarczono trzy autobusy Solaris Urbino 15. Były one niemałą rewolucją wizualną, w porównaniu do jeszcze całkiem nowoczesnych neoplanów. Już wkrótce jednak oferowana przez nie ilość niskiej podłogi miała stać się standardem przy nowych zakupach. Autobusy z tej dostawy różniły się od późniejszych niedzieloną szybą przednią z poziomowymi wycieraczkami, większą ilością uchylanych okien, siedzeniami na podestach w przedniej części nadwozia, układem poręczy oraz pomalowaną na żółto zabudową wieży na tylnej ścianie. W 2000 roku 44 Solarisy U15 zakupiła firma Rapid-Bus (później Connex, jeszcze później Veolia) obsługująca wówczas linie 160, 167, 171, 180 i 409. Autobusy te były zbliżone do zakupionych rok wcześniej przez MZA, jednakże różniły się pewnymi detalami. Największą różnicą było malowanie - kolor czerwony zastąpił wiśniowy, a ciemnożółty - żółty metaliczny. W wyniku przetargu na dostawę 165 autobusów 15-metrowych dla MZA od marca 2001 do maja 2002 dostarczono do wszystkich zajezdni MZA łącznie 165 Solarisów U15. W stosunku do wersji z 1999 i 2000 roku miały nieco przearanżowane wnętrze (m.in. więcej siedzeń dostępnych z poziomu podłogi) oraz mniejszą liczbę uchylanych okien. Poszczególne autobusy różniły się detalami w wystroju wnętrza. Dwa ostatnie dostarczone solarisy (8021 i 8022) wyposażono w silnik DAF PE228C spełniający normę Euro-3. Solarisy Urbino 15 były kontynuacją polityki zakupów 15-metrowych. Równocześnie z ich dostawami wycofywano 16,5-metrowe, przegubowe ikarusy. W regularnej eksploatacji okazało się jednak, podobnie jak w wypadku neoplanów, iż niskopodłogowy 15-metrowy autobus nie jest w stanie pomieścić tylu pasażerów, co przegubowiec - głównie ze względu na mniejszą powierzchnię podłogi przeznaczoną dla pasażerów stojących. Dużą wadą pierwszych solarisów jest również mało wydajna wentylacja, nie zapewniająca odpowiedniego przewietrzenia pojazdu w letnie upały. Niemniej jednak, dostawy Urbino 15 były wprowadzeniem nowego standardu w stołecznej komunikacji. Solarisy Urbino 15 w MZA trafiły do wszystich zajezdni. Z biegiem lat, w miarę ujednolicania taboru w zajezdniach wszystkie pojazdy znalazły się w zajezdniach Kleszczowa i Ostrobramska. Solarisy eksploatowane przez firmę Veolia Transport zostały wycofane w 2008 roku, wraz z końcem umowy na przewozy.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki