Fandom

Autobusopedia Warszawska

Neoplan N4020

112stron na
tej wiki
Dodaj nową stronę
Komentarze0 Udostępnij
Pierwsza połowa lat dziewięćdziesiątych stała w MZK pod znakiem eksperymentów taborowych. W listopadzie 1994 r. zakupiono jeden egzemplarz Neoplana
Min 47 6972109110616.jpg
N4020/3. Ten dość wówczas niecodzienny, pojedynczy trzyosiowy autobus kosztował 10 mld starych zł izostał zbudowany w fabryce Neoplana w Pilsting, w Niemczech. Gdy wyjechał w listopadzie 1994 r. na ulice Warszawy, był jednym z pierwszych w Polsce niskopodłogowych autobusów. Kilka miesięcy wcześniej tego niskopodłogowce wprowadzono do ruchu w Gdańsku, Łodzi i Jaworznie.

Autobus charakteryzował się długością niewiele mniejszą niż przegubowy ikarus, dużymi powierzchniami okiennymi i nowoczesną stylistyką. Nadwozie autobusu powstało z prostokątnych i kwadratowych rur stalowych łączonych poprzez spawanie. Zderzak przedni oraz elementy ściany przedniej wykonano z tworzyw sztucznych. Wejście przez pierwsze i drugie drzwi odbywało się bez pokonywania stopni. W ostatnich drzwiach znalazł się jeden stopień. Wprowadzenie niskiego przebiegu podłogi i bezstopniowych wejść miało na celu ułatwienie wsiadania i zwiększenie dostępności pojazdów komunikacji. We wnętrzu znalazły się szare, plastikowe siedziska oraz żółte, malowane proszkowo poręcze. Kabina kierowcy miała półotwartą budowę i została wyposażona w wygodny fotel o regulowanym położeniu. 15-metrowy autobus dzięki tylnej osi skrętnej sterowanej elektropneumatycznie i lekko ściętymi tylnymi krawędziami mógł skręcać na łukach o promieniu 11,6 m. Napęd stanowił 5-cylindrowy silnik MAN D2865 o sprzęgnięty z automatyczną skrzynią biegów ZF. Zastosowano zawieszenie pneumatyczne z elektronicznym systemem sterowania ECAS (Electronically Controlled Air Suspension), umożliwiającym obniżanie i podwyższanie poziomu wysokości nadwozia, a także wykonanie przyklęku - poprzez przechylenie autobusu w stronę krawężnika w trakcie postoju na przystanku, celem ułatwienia wsiadania. Neoplan trafił do zajezdni Inflancka i otrzymał numer 6455. W zdominowanym przez stare ikarusy parku taborowym był prawdziwym klejnotem. Wysyłano go na prestiżowe linie, przede wszystkim na 175, ale także na 514 i 515. Wydawało się, że w tym kierunku będzie podążał rozwój warszawskich autobusów, ale mizeria finansowa lat 90. pozwalała jedynie na dalsze zakupy ikarusów i jelczy. Uruchomienie w styczniu 1996 roku produkcji w Polsce pozwoliło radykalnie obniżyć cenę gotowych autobusów. Autobusy z fabrtyki w Bolechowie, dzięki niespotykanej dotąd działalności marketingowej oraz szerokiej skali oferowanych produktów (pojazdy 9-, 12-, 15- i 18-metrowe) zaczęły szybko zyskiwać renomę i opanowywać rynek autobusów w Polsce. Jednym z czołowych klientów firmy Neoplan-Polska stały się Miejskie Zakłady Autobusowe m.st. Warszawy. Pod koniec sierpnia 1997 r. do Warszawy zaczęły przyjeżdżać nowe neoplany. Do końca października po ulicach jeździło ich już 28, a w grudniu dojechały jeszcze trzy. Wszystkie autobusy były wyposażone w silniki DAF GS200M o mocy 272 KM, automatyczne skrzynie biegów Voith oraz elektroniczne wyświetlacze. Od pierwszego zakupionego egzemplarza różniły się one brakiem skosów na tylnych narożnikach oraz innym modelem siedzeń. W dostawie z 1997 wyróżniał się wóz 6775. Był to Neoplan N4020td (towerdrive). Jego cechą charakterystyczną było usytuowanie napędu w zabudowie wieżowej. Silnik był umieszczony asymetrycznie, w pozycji stojącej, na tylnym zwisie, z lewej strony, wzdłuż osi pojazdu. Takie umiejscowienie pozwoliło na zwiększenie obszaru niskiej podłogi i wyeliminowanie stopnia w ostatnich drzwiach. Przestronność wnętrza pogorszyła jednak pokaźnych rozmiarów zabudowa wieżowa, zabierająca część okien. Nadwyżka budżetowa jaką wypracowało miasto w 1997 roku przeznaczona została na zakup dodatkowych autobusów. W marcu 1998 r. doszło więc kolejnych 12 neoplanów. Autobusy 15-metrowe, z pierwszą i trzecią osią skrętną stanowiły nowy segment w rynku. Początkowo spodziewano się, iż ich gabaryty stanowią idealny kompromis między autobusem solowym, a wprowadzenie trzyosiowców pozwoli na uniknięcie zakupu droższych, większych i nieco bardziej skomplikowanych autobusów przegubowych. Jak się jednak okazało, 15- metrowy autobus pozostał wciąż jedynie nieco dłuższym autobusem solowym i nie spełnił pokładanych w nim oczekiwań odnośnie pojemności. Kolejna partia neoplanów przybyła jesienią 1998 roku. W dostawie tej wszystkie pojazdy posiadały silnik towerdrive i niską podłogę na całej długości. Nowe autobusy trafiły także do zajezdni Stalowa i Redutowa. W dostawie z 1998 r. wyróżniały się ostatnie trzy autobusy (6851-6853), które w odróżnieniu od dotychczasowych napędzanych silnikiem DAF posiadały stojący silnik MAN D0826 o mocy 260 KM. Podobnie jak rok wcześniej także i w przypadku tej dostawy w pierwszych miesiącach kolejnego roku dokupiono jeszcze 5 pojazdów. Grudzień 1999 roku był miesiącem ostatniej dostawy neoplanów do Warszawy. Fabryka wdrażała już do produkcji nową rodzinę pojazdów Solaris Urbino. Dostawa z 1999 roku wyposażona była w silniki MAN. Ponadto zastosowano tablice kierunkowe produkcji R&G w miejsce dotychczasowych Pixeli. Z zamówionych 25 pojazdów dostarczono 22 neoplany i 3 Solarisy Urbino 15. Pierwsze roszady w rozmieszczeniu neoplanów miały miejsce w 2003 roku. Z dniem 1 czerwca likwidacji uległa zajezdni R-5 Inflancka. Cały tabor rozmieszczono w pozostałych sześciu zajezdniach. Przez kilka miesięcy nosiły dotychczasowe numery taborowe z Inflanckiej, po czym na jesieni przenumerowano je na zakresy obowiązujące dla każdego zakładu. Prawdziwa rewolucja nadeszła jednak w 2005 roku. W efekcie relokacji pojazdów pomiędzy zajezdniami wszystkie neoplany miały zostać zgromadzone na Kleszczowej. W zamian pozostałe zajezdnie otrzymały 15-metrowe solarisy. W ten sposób od 15.06.2005 r. wszystkie 104 neoplany garażowały w zajezdni Kleszczowa. Pierwsza kasacja neoplana miała miejsce w czerwcu 2007 roku. Skasowano wtedy wóz 6870 uszkodzony w wypadku. Następne kasacje miały miejsce na jesieni 2010 roku. Wtedy to skierowano do kasacji neoplana 6714, którego kratownica uległa zniszczeniu korozyjnemu. Z tego samego powodu prawdopodobne są dalsze kasacje neoplanów. Obecnie neoplany są pomału wycofywane z eksploatacji.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki